مادر

مادر! بوسه های حضورت را بر بستر گونه ام فرود آر- بگذار ترنم حضورت با کمندی از شعر در سرزمین خاکی وجودم احساس شود.

مادر! مرا به نظاره ی گوشواره های اشاره ات دعوت کن- و مرا به افق لبان تجربه ات خیره ساز.

مروارید چشمانت را در نیستان وجودم گسیل ده تا تیر باران نگاه معصومت غباروبِ مه گرفته ی اندیشه ام شود.

مادر به معجزه ی نگاهت ایمان دارم- صدایم کن تا افقهای کور و گره خورده امبشکند و فرو ریزد.

ای قصه ی هزار و یکشب شبهای کودکی- تو اسرار کوهستان سرد وجودم را با ترنم عاطفه ات به شکوفه رساندی دیگر با تو نگران فصلها نیستم- نگران لالائی موهوم خیال هم نیستم- تو خود تمام اجابتی- ای آوای زندگی خیمه های دلم بر شانه های استوار تو تکیه داده اند، مرا در این عطش اساطیری تو در تو، که شبحی از تردید آن را فرا گرفته است{ تنها دستگیره ی ایمانی} ای بزرگ موجود افسانه ای خالق افسانه ها.

قرنهاست که بنام تو می نوشتند و در بزمت می سرایند و آسمانی می شوند.

ای آغازگر عاشقانه های وجود- شهادت می دهم به فرجام خوش آمدِ وجود نازنینت.

شهادت می دهم که تو مشعل هدایتی در حادثه ی نیازم- تو فصل قنوتی در سحرگاه مرموز نیایشم.

دو رکعت عاشقانه نماز می گذارم تا غیر از تو نوری در شبهای آینه ام نتابد و وجودت را در عطرآمیز شقایق و آینه زیارت می کنم.

مادر مرا باز در شرجی چشمان آبی ات تاب کن.

و یگانه هستی بخش زیبا آفرین را به واسطه ی وجود مهربانت سجده ی عاشقانه می گذارم.

که در رستنگاه زمین تو را به من هدیه داده است. مادر.

خانم لیلا بازیاری لاری

جمعیت زنان مذهبی لارستان - مکتب زهرا (س)...